wtorek, 19 listopada 2019

„Szepty gwiazd” – Anna Łajkowska




„Zatrzymaliśmy się tylko na moment, żeby się sobie nawzajem przyjrzeć, 
a potem poszliśmy swoimi drogami.”


Agata próbuje poukładać sobie życie po rozstaniu z mężem. Stara się nie rozklejać przed synem i skupiać na innych rzeczach. Jej głowę zajmują też myśli związane z chorobą matki. Konrad nadal rozpamiętuje śmierć żony, mimo iż upłynęło trochę czasu. Nie dają mu spokoju okoliczności wypadku, w którym zginęła. Jacek — wykładowca na uczelni i pisarz — odchodzi od żony, aby być z inną, którą nazywa kobietą swego życia. Joasia kocha Jacka od lat, jest z nim szczęśliwa, jednak nie może pozbyć się obaw, które ją czasem nękają. Jej matka każdego dnia wyraża niezadowolenie i dezaprobatę wobec tego związku. Monika i Michał planują swój ślub. Jagoda i Witek oczekują dziecka, które według lekarzy może urodzić się z wadą serca charakterystyczną dla dzieci z zespołem Downa. A Grażyna zajmująca się domem i dziećmi marzy o kontynuowaniu kariery naukowej, którą musiała niegdyś przerwać. Co łączy te osoby? Jak potoczą się ich dalsze losy?

Doskonała — owo słowo nasuwa się tuż po skończeniu lektury książki Anny Łajkowskiej o pięknym tytule „Szepty gwiazd”. Książki niezwykle prawdziwej, w pewnym sensie oryginalnej, niesamowicie klimatycznej, nostalgicznej, poruszającej i nade wszystko refleksyjnej. Powieści przybierającej słodko-gorzki smak, owianej ciepłą aurą i sentymentalną nutą oraz otulonej magią Świąt Bożego Narodzenia. Opowieści, która porywa, pochłania, wymaga poniekąd skupienia, rodzi mnóstwo pytań i wyzwala morze emocji. Historii, której poszczególnych nitek fabularnego kłębka nie sposób do końca przewidzieć. Powieści, która skłania do wielu przemyśleń i zachęca do spojrzenia na pewne sytuacje innym okiem. Opowieści, która skrada myśli i serce. I o której nie da się zapomnieć.

Gdyby zapytano mnie, o czym traktuje wspomniana powieść, odpowiedziałabym – o życiu. O pragnieniach, których lepiej nie wypowiadać na głos z obawy przed ich niespełnieniem. O jawiącym się każdego dnia pytaniu, co dalej?, na które nie tak łatwo znaleźć sensowną odpowiedź. O wszechogarniającej niepewności i skupisku kotłujących się w głowie myśli. O lękach przed przyszłością, przed jutrem, które może odebrać piękną chwilę tu i teraz i zmienić jej postrzeganie. O uczuciach, nad którymi przecież tak trudno zapanować, które przyjmują wiele barw – nierzadko tych szarych i ciemnych. O emocjonalnym bólu, który jest twardym zawodnikiem i którego pokonanie jest ciężkie, ale nie niemożliwe. O przeznaczeniu, przed którym nie da się uciec, ono prędzej czy później dopadnie każdego człowieka. O decyzjach zmieniających bieg życiowej drogi. O morzu łez wylanych z powodu straty, tęsknoty, bezsilności i żalu. O meandrach ludzkich myśli, uczuć, zachowań i wyborów. I wreszcie o ludziach pragnących miłości, szczęścia i poczucia bezpieczeństwa.

To niewątpliwie historia o ludziach takich jak my. Owa powieść stanowi poniekąd lustro, w którym każdy z czytelników może się przejrzeć i ujrzeć własną historię bądź jej fragment. W każdym z bohaterów może też dostrzec cząstkę siebie. Historia ta może pomóc zrozumieć, zauważyć coś, czego wcześniej się nie widziało, odnaleźć wyczekiwaną z niecierpliwością i upragnieniem odpowiedź, pogodzić się z przeszłością i przykrymi wspomnieniami, rozpalić iskierkę nadziei na coś lepszego i piękniejszego, a przede wszystkim może stanowić drogowskaz i ułatwić wybór drogi, którą warto podążyć.

„Szepty gwiazd” to cudowna opowieść będąca melodią niepozbawioną harmonii, płynności, subtelności, ekspresji, naturalności i emocjonalnej gry. To przepiękna, kontemplacyjna, frapująca i emocjonująca kompozycja płynąca prosto z serca. Wyjątkowy utwór, z którym warto się zaznajomić i wsłuchać w jego niejedno przesłanie. Gorąco polecam! 


 „(...) Po prostu trzeba dać się ponieść prądowi. Dokądkolwiek zaniesie.
Tak niewiele jest do stracenia.”


Tytuł: „Szepty gwiazd”
Autor: Anna Łajkowska
Wydawnictwo: Dragon
Data wydania: 2019 
Ilość stron: 352
Oprawa: miękka 
Kategoria: literatura obyczajowa
Egzemplarz recenzencki

środa, 13 listopada 2019

„Jak zrozumieć chrumaka i wejść do świata tych, którzy myślą inaczej” – Elżbieta Jodko–Kula




„To, co nieznane i niezrozumiałe, napawa lękiem.
Im mniej doświadczeń życiowych, tym więcej zjawisk niejasnych, wywołujących strach.”

 
Kilkuletni Chłopiec mieszka z rodzicami i starszą siostrą. Uwielbia swojego misia, który zawsze mu towarzyszy i jest przy nim w trudnych momentach. Jest ciekawy otaczającego go świata, wrażliwy na pewne sytuacje, ma swoje lęki, wyobrażenia i wątpliwości. Pragnie zrozumieć ludzi i to, co dzieje się wokół nich. Pragnie być też rozumiany i w pełni akceptowany.

wtorek, 5 listopada 2019

„Cichoborek” – Urszula Stokłosa




Kiedyś zapytałam ją, czy jak by przystawić drabinę do nieba, to się do tego nieba dojdzie...?
I co ci na to odpowiedziała?
Że nie. Wtedy zapytałam, czy jakby drabina była naprawdę długa, to czy może wtedy? 
Odpowiedziała, że nie ma takiej drabiny, którą dostałabym się do nieba.”

 
Cichoborek to wioska, której nazwę stworzono tylko na poczet powieści. Choć tak naprawdę wieś mogłaby przyjmować jakąkolwiek inną autentyczną nazwę, albowiem to jest miejsce, jak każde inne w Polsce czy na świecie. Toczy się w nim spokojne, ale niepozbawione niedopowiedzeń i kłamstw oraz nierzadko przybierające smak goryczy życie mieszkańców. A ci, jak to wszędzie bywa, zmagają się z problemami natury prywatnej, rodzinnej, zawodowej, społecznej czy mentalnej. Rodzą się i umierają, plotkują, zdradzają, imprezują, ulegają rutynie, zajmują się dziećmi i domem, romansują, pracują, spowiadają się i w każdą niedzielę uczęszczają na mszę do kościoła. Godzą się ze swym losem, choć w głębi duszy czują, że nie tego oczekiwali od życia. Chcieliby coś zmienić, ale brakuje im odwagi, pewności siebie. Z czasem jednak stopniowo owe nabywają. Zaczynają uświadamiać sobie własne uczucia, pragnienia, błędy i potrzeby. Wreszcie decydują się na zmiany, w których upatrują nadzieję na lepsze jutro. Najgorszy jest niestety ten pierwszy krok…

czwartek, 31 października 2019

„Mzungu. Opowieści z Zambii” - Agnieszka Goleniowska




„Dla Afrykanów nie istnieje przeszłość, nie ma też przyszłości. Jest tu i teraz. 
Kiedy występują (tańczą, śpiewają) nie chcą potem oglądać z tego nagrań czy zdjęć. 
Liczy się tylko ten moment, obecna chwila, ich przeżycia i emocje. 
Nie rozpamiętują, ale też nie planują. Nie ma jako takiej przyszłości. 
Przyszłość ma szansę zaistnieć dopiero wtedy, gdy wypełnia się jako teraźniejszość. 
Tu żyje się doraźnie, bieżącą chwilą, nie snuje się planów, 
a wyobraźnia rzadko sięga poza dzień dzisiejszy.”

 
Agnieszka Goleniowska to absolwentka wydziału lekarskiego na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym. Kobieta zdecydowała się na podróż do Zambii, a dokładniej do Lusaki, aby odbyć kilkutygodniowy wolontariat w Neri Clinic. Wraz z koleżanką, Pat, oraz o. Jackiem zwanym przez miejscowych Bambo niosą pomoc potrzebującym i chorym. Ze spotkań z pacjentami zawsze wynoszą coś wartościowego. Dzięki rozmowom z nimi coraz bardziej poznają nie tylko różne odcienie Zambii, ale przede wszystkim jej mieszkańców, dla których liczy się tylko tu i teraz.

piątek, 25 października 2019

„Przedszkole pani Matyldy. Zosia i złote serce” — Aneta Grabowska



Pani Matylda to bardzo sympatyczna, przyjazna i pomysłowa osoba. Okulary, pomarańczowa apaszka i żółty płaszczyk to nie jedyne jej atrybuty. Ta posiada jeszcze kolorową torbę — zwaną niezbędnikiem — która skrywa mnóstwo skarbów (dostosowanych do każdej pory roku). Ponadto wyróżnia ją mimika twarzy, którą dzieci opanowały do perfekcji. A poza tym na panią Matyldę zawsze można liczyć, zna odpowiedź na każde pytanie i potrafi znaleźć rozwiązanie każdego problemu. Wie nawet, jak przegonić smutek, który dopadł Zosię pochlipującą w kąciku czytelniczym. Dziewczynka pochwaliła się swym rówieśnikom, że jej tatuś ma złote serce. Ci natomiast stwierdzili, że zapewne on umrze, bo przecież serce jest czerwone. Przedszkolanka postanawia odbyć z Zuchami pewną ciekawą lekcję w plenerze i sprawić, aby na ustach Zosi znów zagościł uśmiech…

poniedziałek, 21 października 2019

„Pozwól mi kochać” – Ilona Gołębiewska




„(...) pisane słowo jest jak ślad. Stanowi pamiątkę naszego istnienia,
mobilizuje do realizacji złożonych obietnic i pozwala zatrzymać na dłużej ulotne myśli.”


Sabina Horczyńska jest profesorem chemii i wykładowcą na uczelni. Z powodzeniem prowadzi badania naukowe, świetnie zarabia, jest ambitna i spełniona zawodowo. Jednak w trakcie jednej z konferencji prasowych jej poukładany świat nagle ulega zawaleniu. Dziennikarz informuje zgromadzonych, że ma dowody świadczące o tym, iż kobieta jest nie tylko oszustką i manipulantką, ale że przyjęła łapówkę. Sabina decyzją uczelni zostaje zawieszona w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego. Sprawa trafia także do sądu, a kobieta otrzymuje status oskarżonej w postępowaniu. Wydarzenia te sprawiają, że Sabina popada w depresję. Córka namawia ją na wyjazd do rodzinnego dworu na Lipowym Wzgórzu. Ta decyduje się wyjechać do Lipowczan, tym bardziej że jej matka – z którą jest w konflikcie – udała się w daleką podróż z ukochanym. Na miejscu Horczyńska poznaje pewnego tajemniczego zielarza, z którym się zaprzyjaźnia oraz ratuje życie znalezionemu na poboczu drogi pobitemu mężczyźnie, w którym się powoli zakochuje. Z czasem też odkrywa skrywaną latami prawdę…

wtorek, 15 października 2019

„Odkąd cię poznałam” – Iwona Sobolewska




„(...) Każdy odchodzi i pozostawia po sobie ślady, których nie da się pozbyć.”

 
Blanka to dziewczyna, która poniekąd ma swój świat, do którego nikogo nie dopuszcza. To córka architekta, z którym świetnie się dogaduje i uwielbia spędzać czas. Tęskni za matką, która zmarła przy porodzie oraz za siostrzyczką, której nie było jej dane poznać. Nastolatka od dawna darzy uczuciem Piotra, ale ten jest już w związku z jej koleżanką. Pewnego dnia Blanka poznaje Aleksa, którego postawa początkowo wyzwala w niej negatywne emocje. Chłopak zdecydowanie ją irytuje, aczkolwiek z czasem zaczyna też intrygować. Wkrótce okazuje się, że oboje mieszkają na tym samym osiedlu i że wiele ich łączy. Powoli nawiązują nić porozumienia i odkrywają siebie nawzajem…